"อายุบวร"
Mr.Devazeed ซึ่งเป็นชาวต่างชาติได้ถามเข้ามา ภาษาไทยที่ท่านเขียนนั้น ก็อ่านยากและเข้าใจยาก
"ช่วยบอกผมทีนะครับ วัน ศุกทร์ 30 ก.ย 2537 ครับ" ไม่ทราบเหมือนกันว่า จะให้บอกคืนไปในวัน ศุกทร์ 30 ก.ย 2537 นั้น ใครบ้างที่จะบอกได้
ความจริงถ้าได้อ่านบทความในเว็บนี้บ้าง ก็จะไม่จำเป็นต้องถาม ซึ่งก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า ตำหนักทรงทั้งหลายนั้น ทำไมมันถึงได้ชอบทักคนนั้นคนนี้มีองค์ เมื่อทักเขาแล้วแสดงว่า พวกเจ้าของสำนักนั้นมีตาทิพย์ มีจิตต์ทิพย์ รู้สึกว่าเป็นการ "ยกหาง" ตนเองมากกว่า หากรู้จริงว่ามี แล้วพวกท่านที่ทักเขานั้น ทำไมจึงไม่ "เชิญองค์" เขาออกมา
ซึ่งถ้าไปอ่านใน "เปิดพระโอษฐ์" ที่ได้เขียนมาไว้แล้วนานกว่า ๑๕ ปี ก็น่าจะฉลาดขึ้นมาบ้าง เพราะว่าบทความนี้อยู่มานานจนถึงปัจจุบันนี้ จะมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง เมื่อได้ไปเจอการทำมาหากินของบรรดาเจ้าสำนักทรง ก็จะค่อย ๆ เอามาแทรกเพื่อที่จะสอนให้บรรดาลูกศิษย์ ได้ฉลาดขึ้นบ้างไม่มากก็น้อย
ไม่ว่าคนไหนก็ตาม ที่ได้ชอบได้หลงในตำหนักทรง หมดเงินเป็น หมื่น เป็น แสน แต่ยังไม่ถึงเวลาที่จะมีหูตาสว่าง ก็จะไม่ได้มาเจอกับ "การเปิดพระโอษฐ์" เมื่อพวกเขาได้เจอ สายสัญญา-ประยุกต์ แล้ว พวกเขาก็จะไม่หันกลับไปสำนักทรงนั้นอีกเลย นอกจากว่าพวกเขายังติดอยู่กับความ "อยาก" คืออยากจะเสียเงิน ถ้าไม่ได้เสียเงินก็นอนไม่กลับ
ถ้า Mr.Devazeed ไม่เคยไปเชียงใหม่ มีคนเชียงใหม่บอกว่า ข้าวซอยลำดวน อร่อย ฟังตามคำบอกเล่าทางเว็บนี้ จะได้รับสัมผัสรู้รสตามคำบอกเล่าหรือไม่ ถ้าอยากจะรู้จริงในเรื่องข้าวซอยลำดวน มันก็ต้องตามไปพิสูจน์ โดยการไปกินข้าวซอยลำดวนเสียก่อน
ก่อนปี ๒๕๐๐ นั้น จะมีคำบอกเล่าว่า ตึกเอ็มไพสเตรท เป็นตึกสูงที่สุดในโลก อาจารย์ประหยัด ก็ท่องจำเอาไว้ แล้วก็ต้องเชื่อไปตามนั้น แต่ในที่สุดก็ได้มีโอกาสไปยืนอยู่บนชั้นสูงสุดของตึกเอ็มไพฯ มา ซึ่งก็มีคนไทยน้อยคนมากที่จะได้ขึ้นไป โดยเฉพาะคนเเชียงใหม่ แล้วเขาก็พาไปอีกตึกหนึ่งคือ "เซียร์" ซึ่งเวลานั้นก็เป็นตึกสูงที่สุดในโลกแทนตึกเอ็มไพสเตรท ซึ่งถ้านำมาพูดนำมาคุยกับคนที่ไม่เคยไปก็น่าจะเถียงกันไม่รู้จักจบสิ้น ศิษย์บางท่านก็หาว่าอาจารย์ประหยัด
"ราคาคุย" เพราะว่าสันดานของตนเองนั้นเป็นคนราคาคุยอยู่แล้ว แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งที่อาจารย์ประหยัดพูดไปทุกเรื่องนั้น มันมีหลักฐานให้ดู หลักฐานที่ดีที่สุดก็คือก็คือ "รูปภาพ" แต่ก็ยังหน้าด้านต่อว่า อาจารย์ประหยัด นั้นไปยืนอยู่หน้าภาพแล้วถ่ายเอามาอวด ในที่สุดนั้นก็ไม่อยาก
"สีควายให้ซอฟัง" คือพูดไปก็เปลืองน้ำลายเปล่า ๆ
