*การโปรดญาติที่กรุงเทพฯ

[administrator]

  "อายุบวร"

  วันศุกร์ที่ ๑๑ กันยายน พ.ศ. ๒๕๕๒
 
ว่าถึงการไปโปรดญาติที่กรุงเทพฯ

          สมมุติว่ามีลูกศิษย์ทางกรุงเทพฯ ต้องการให้ อาจารย์ประหยัด ลงมาโปรดญาติที่กรุงเทพฯ  โดยไม่ใช้หน้าม้า  มาเป็นตัวกลางเก็บเงินค่าเครื่องบินให้อาจารย์ประหยัด เอาเพียงแค่คน ๖ คน เชิญ  ก็จะเสียค่าใช้จ่ายดังต่อไปนี้  ค่าเครื่องบินไปกลับ Air asia ๒,๕๐๐.-บาท  ค่าโรงแรม สยามพาเลซ ที่สะพานควาย ๕๕๐ บาท  เงินที่เก็บมา ๖ คน ๆ ละ ๕๐๐ บาท  ก็ ๓,๐๐๐.-บาท  ก็เกินไป  ๕๐.-บาท  จะต้องลงขันเพิ่มอีกคน ละ ๑๐.-บาท
          แต่ไม่ทราบว่า  อ.เล็ก ที่อยู่ใกล้ ๆ กับสนามบินสุวรรณภูมินั้น  คบกันมา ๑ ปีเศษ  เชิญ อาจารย์ประหยัด ไปกรุงเทพฯ ๔ ครั้ง  ไม่เคยเปิดเผยชื่อจริงให้ อาจารย์ประหยัด ทราบ  แต่ลูกศิษย์ทุกคนที่ไป “เปิดพระโอษฐ์” นั้น อ.เล็ก สุวรรณภูมิ นั้นจะจดชื่อที่อยู่เอาไว้หมด  เขาจดชื่อลูกศิษย์ของเขาไว้เพื่ออะไรนั้นคงจะไม่ต้องบอก  ส่วนอาจารย์ประหยัดนั้น จะไม่ถามชื่อลูกศิษย์เลย  ที่ไม่ถามเพราะว่าไม่ต้องการที่จะหากินกับลูกศิษย์ ไม่มีงานไหว้ครู ไม่มีงานพิธีการที่จะต้องเชิญหรือเรียกภาษาชาวบ้านว่า “ไถ” ลูกศิษย์
          ในครั้งที่ ๕  อ.เล็ก สุวรรณภูมิ ได้โทรไปติดต่อตั้งแต่เดือน สิงหาคม  ว่าจะให้ไปกลางเดือน  แต่ อาจารย์ประหยัด บอกว่าจะไปปลายเดือน  แต่ อ.เล็ก สุวรรณภูมิ บอกว่าไม่ว่าง  มาต้นเดือน กันยายน นี้ก็ได้โทรไปติดต่ออีก อ.เล็ก สุวรรณภูมิ ถามว่า อาจารย์มีเหล็กจารเหลือกี่อัน  ก็บอกไปว่า ๔๐ อัน  แต่ก็จะจำกัดรับลูกศิษย์เพียง ๒๐ คนเท่านั้น ทำไม อ.เล็ก สุวรรณภูมิ ต้องถามว่าเล็กจารเหลือกี่อัน  เพราะต้องการจะเข้ามาจัดการว่าเขาจะจัดลูกศิษย์ไว้กี่คน แต่เมื่อปฏิเสธไปว่าจะรับเพียงแค่ ๒๐ คนเท่านั้น  ซึ่งจะให้รับ ๓๗ คนเหมือนเที่ยวที่ ๔ นั้นคงจะไม่เอา  กลุ่ม ๖ คน ก็พอแล้วสำหรับค่าใช้จ่าย  แต่นี่ ๒๐ คน หนึ่งหมื่นบาท  เขายังบอกว่าต้องออกเงินซ่อม  คุณคิดเลขยังไง  คุณเก็บเงินมาหนึ่งหมื่นบาท เสียค่าใช้จ่ายให้อาจารย์ประหยัด ๓,๐๐๐.-บาท แล้วจ่ายค่าพ๊อกเก็ตอีก ๒,๐๐๐.-บาท รวมเป็นเงิน ๕,๐๐๐.-บาท เงินมันก็ต้องเหลือ ๕,๐๐๐-บาท  โดยคุณไม่ต้องทำอะไรมากมาย
          ในการเดินทางมาโปรดญาตินั้น  เอาเพียงแค่เอกสารที่พิมพ์ด้วย Printer นั้น ๒๐ ชุด ๆ ๑๐ แผ่น ๒๐ หน้า  เฉพาะกระดาษก็ได้ถึง ๒๐๐ แผ่น  ๔๐๐ หน้า  คนที่มี Printer คงจะรู้ว่า  การใช้ Printer นั้น  มันจะเสียค่าน้ำหมึกเท่าไรในการพิมพ์เอกสาร ๔๐๐ หน้า  Write แผ่น VCD ไปอีก ๒๐ แผ่น  เหล็กจารอีก ๓๐ อัน  เหล็กจารที่อาจารย์ประหยัดทำเองด้วยฝีมือนั้น  ราคาวัสดุมันไม่แพง  แต่มันแพงที่ฝีมือในการทำ  อ.เล็ก สุวรรณภูมิ เขาคิดว่าเขาฉลาดนึกว่าหมู เขาก็ไปติดต่อทำเหล็กจาร  ทางร้านที่เขาไปติดต่อนั้นเขาคิดอันละ ๓๕ บาท  แต่ต้องทำหนึ่งร้อยอัน ก็ ๓,๕๐๐.๐๐ บาท  ซึ่งเหล็กจารถ้า อ.เล็ก สุวรรณภูมิ ไปซื้อมา ๒๐ อันมาใช้ ก็น่าจะเป็นเงิน ๗๐๐ บาท แต่เศรษฐีที่ทำธุรกิจมีกำไรปีละเกือบ ๑๐ ล้าน ไม่กล้าซื้อ      
     หากอาจารย์ประหยัด คิดเล็กคิดน้อย  ต้นทุนที่ทำเอกสารและเหล็กจาร VCD ๒๐ คน สองพันกว่าบาทนั้น ก็จะต้องเรียกเอาคืนจากลูกศิษย์ทุกคน  ลูกศิษย์ อ.เล็ก สุวรรณภูมิ นั้น  คิดว่าของที่ได้จากอาจารย์ประหยัดนั้นเป็นของฟรี แต่ยังไม่เคยมีศิษย์คนใดของ อ.เล็ก สุวรรณภูมิ นั้นมีน้ำใจที่ตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ไม่ต้องพูดถึงขนาดที่ว่า อาจารย์นี่..!!! เป็นค่า เอกสาร Vcd เหล็กจาร นะ เพียงแค่น้ำอัดลม ๑ กระป๋องยังไม่กล้าซื้อให้อาจารย์ประหยัด ถ้าจะทวงคุณเอาเป็นว่าวิชาที่ปฏิบัติมา ๑๖ ปี  ก็น่าจะเรียกเอาจากลูกศิษย์ คนละ ๒-๓ พัน
         ถ้าอาจารย์ อ.เล็ก สุวรรณภูมิ ไปซื้อเหล็กจาร มา ๓๐ อัน ก็ เป็นเงิน ๑,๐๕๐.- บาท เอกสารและแผ่น VCD ก็จะไม่น้อยกว่า หนึ่งพันบาท  เมื่อขากลับ อ.เล็ก สุวรรณภูมิ จะเอาเงินสดใส่ซองให้ ๒,๐๐๐ บาท  ซึ่งเขาถามคุณ May ว่าให้อาจารย์ประหยัดสองพันบาทนี้น้อยไปหรือ  ซึ่งคุณเมย์เธอรู้ดีว่าเอกสารที่อาจารย์ประหยัดทำนั้นมันเป็นเงินทั้งนั้น  เธอจึงซื้อกระดาษ Double A มาให้เป็นประจำ  ในการที่จะลงไปครั้งที่ ๕ นี้  คุณเมย์ก็ไปทำ VCD มาให้ ๕๐ แผ่น  เมื่อถามว่า ให้เงิน ๒,๐๐๐ บาท นั้น น้อยไปไหม  ทีนี้อาจารย์ประหยัด จะตอบให้ฟัง เงินสองพันบาทนั้นมันมากสำหรับคนอย่าง อ.เล็ก สุวรรณภูมิ แต่สำหรับ อ.ประหยัด นั้น รู้สึกว่าจะขาดทุนในเอกสารและเครื่องมือต่าง ๆ ที่นำไปแจกฟรี ๆ ลูกศิษย์บางคนอาจจะอวดฉลาดว่า เอกสาร ๑ ชุดราคาไม่กี่บาท  ซึ่งหากคุณเป็นคนทำเป็นคนแจก  คุณจะกล้าลงทุนสองพันบาทแล้วเอามาแจกฟรี ๆ หรือ ? ถ้าคนมายกถาดมาก อาจารย์ประหยัดก็จะเสียเงินมากค่าเอกสาร ฯลฯ คนที่ได้กำไรนั้นไม่ใช่อาจารย์ประหยัด  แต่เป็นคนที่จัดการเก็บเงินค่าเครื่องบินนั่นแหละ
       ทุกครั้งที่จะลงไปนั้น  อ.เล็ก สุวรรณภูมิ จะบอกว่า  อาจารย์ไม่ต้องเอาอะไรลงไป  ผมจะพิมพ์เตรียมเอาไว้หมด  แต่ในเมื่ออาจารย์ประหยัด “คบเด็กสร้างบ้าน”  ก็ไม่ได้ หวังน้ำบ่อหน้า  ทุกครั้งที่ไปก็จะต้องเตรียมลงไปหมด  ใช้เวลาพิมพ์เอกสารเป็นอาทิตย์  เมื่อโปรดญาติถึง ๒๐ คน  เอกสารก็หมด เอกสารที่ไอ้เด็กวานซืนมันพูดนั้นก็คือ  อ.เล็ก สุวรรณภูมิ จะเอาของอาจารย์ประหยัด ลงไปถ่ายมาให้ แล้วจะถ่ายมาให้ไม่ครบ  ถ้าถ่ายให้ครบก็จะเสียกระดาษและหมึกพิมพ์มาก  เพราะฉะนั้นถ้าลูกศิษย์เขาได้เอกสารจากการถ่ายนั้น เขาคงจะต้องบอกว่าไม่ได้จ่ายเงิน  แต่ให้มายกถาดฟรี ๆ  ซึ่งทำให้ อ.เล็ก สุวรรณภูมิ นั้นขาดทุน ต้องซ่อมเสมอ
       เด็กวานซืนที่ไก่หัดขัน  เพิ่งจะเข้ามาในสายสัญญา-ประยุกต์  ปีเศษ ๆ  อย่าไปคิดว่าจะฉลาดกว่าอาจารย์ประหยัด ที่อยู่ในสายสัญญามา ๑๖ ปี  เอ็งยังถามองค์บารมีของเองไม่ได้  ซึ่งถ้าถามได้แล้วเมียมีตาทิพย์จริง ๆ สามารถมองเห็นองค์บารมีของอาจารย์ประหยัด ได้แล้ว  เอ็งก็คงจะไม่กล้าทำอย่างนี้  บารมีของเอ็งนั้นปฏิบัติไป อีก ๕ ปี  เอ็งก็จะไม่สามารถมองเห็นองค์บารมีที่มายกถาดได้
     อาจารย์ประหยัด  มาตอนหลังนี้ไม่ค่อยเข้ามาเขียนในเว็บ  เพราะมีคนมาเขียนนิทานเล่าให้ศิษย์ทั้งหลายฟังอยู่แล้ว  ซึ่งมันไม่ช่วยให้รู้อะไรมาก  แต่บทความบทนี้แหละมันให้ความรู้และสอนให้บรรดาศิษย์สายสัญญานั้นรู้เท่าทันอาจารย์ของตนเอง ไม่ถึงขนาดที่จะไปต้องรู้เท่าทันพระบารมีหรอก   จะได้รู้ว่าอาจารย์สายสัญญาที่ดีมีคุณภาพนั้นเป็นยังไง  ที่เป็นประเภทหลอกลวงเป็นยังไง  ทั้งนี้ทั้งนั้นก็แล้วแต่ กรรมของ สัตว์โลก