กราบสวัสดีท่านอาจารย์ค่ะ
วันนี้เป็นอีกวันที่ได้มีโอกาสไปทำสังฆทานให้ท่านอาจารย์น้อยและภริยาท่านคุณหมอจินตนา ก็เลยทำให้คิดถึงท่านอาจารย์ประหยัดที่ยังไม่ได้มีบุญมายกถาดกับอาจารย์เสียทีเพราะต้องรอเรื่องวีซ่าอยู่ที่เมกานี่แหละ ตอนนี้ทำได้ก็แต่คารวะผ่านทางเน็ทแบบนี้น่ะค่ะ
เรื่อง" กรรม " ตามทันในชาตินี้ จริงหรือ? ส่วนตัวที่เจอเชื่อว่าจริงค่ะ เพราะเจอมาแล้ว เมื่อตอนเด็กๆ บ้านอยู่คลองบางหลวง ไม่ไกลกับวัดปากน้ำ ภาษีเจริญนัก ชอบใช้ขันตักน้ำ เลือกตักแต่ปลาเข็มที่ท้องโตๆ แล้วก็เอามาบีบท้องให้ลูกทะลักออกมา เพราะชอบสมมุตติตัวเองว่าเป็นคุณหมอทำคลอด พอลูกปลาหลุดออกมาก็จะว่ายน้ำอยู่ในขันได้ประเดี๋ยวเดียว ก็จะพากันจมอยู่ก้นขันตายหมด ก็จะไปหาตกแม่ปลาตัวใหม่มา ทำแบบนี้อยู่เป็นประจำ ครั้นพอต่อมาตัวเองโตขึ้นมีสามีตั้งท้อง วันเจ็บท้องคลอดลูกๆ ไม่กลับหัว เริ่มมีน้ำคล่ำเดินตั้งแต่ 6.00โมงเช้า น้ำเดินทั้งวันและเจ็บท้องมากคุณหมอตรวจก็บอกว่าจะคลอดพรุ่งนี้ตอนสายๆเพราะมดลูกยังไม่เปิดเลย เจ็บท้องตั้งแต่เช้ามืดนั้นข้ามวันจนกระทั่งเที่ยงคืนก็มีอาการว่ามีลมเบ่งหมอก็ยังไม่เข้าเวร มีแต่พยาบาลก็เหมือนแม่มดเราก็เด็กมากอายุยังไม่ 18เลย น้องร้องครวญครางเพราะทนเจ็บไม่ไหวจริงๆ พยาบาลท่านรำคาญการนอนเวรของท่านก็เลยเข็นเราไปทิ้งที่ห้องคลอด ให้อยู่ในห้องคลอดคนเดียว ขอบอกว่าน่ากลัวมาก แต่เวลานั้นมันเหมือนอยู่ในนรกมากๆ มีลมเบ่งตลอดเวลา ลูกก็ขึ้นมาจุกอยู่ที่ลิ้นปี่เพราะเขาไม่กลับหัว เจ็บท้องมากๆๆๆ ร้องจนปากแห้งจนในปากเป็นผงไม่มีแม้แต่ความชื้นเลย เจ็บจนสลบไปเลย ในยามที่สลบไปนั้นก็ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าสลบหรือไม่ เพราะเห็นมีคนใส่ชุดนุ่งขาวห่มขาวเดินเข้ามาในห้องผ่านทะลุประตูเข้ามาแบบเท้าไม่แตะดินเลย พากันเข้ามาถึงตัวโดยแยกย้ายกันเข้ามาจับที่ ข้อมือและข้อเท้ากันคนละข้าง ก็ไม่เห็นเขาต้องออกแรงอะไรกันเลยแต่ตัวเรากลับลอยตามเขาขึ้นไปแบบเบาๆง่ายๆ ขณะที่รู้สึกตัวว่ากำลังลอยขึ้นนั้นก็มองลงมาด้านล่างก็เห็นตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้แบบคอตกๆท้องโตๆหน้าเขียวๆ ซีดๆ ก็รู้สึกตัวว่าเขากำลังจะพาเราไปไหนยามนั้นจิตกลับคิกถึงแม่มากก็สู้แรงกับเขาจิตก็ร้องอยู่ในอกว่าจะพาเราไปไหนเราไม่ไป ก็รู้สึกว่าร่างเรานั้นก็ร่วงลงกลับไปหาร่างที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ แตก็ลอยกลับขึ้นไปหาคนชุดขาวนั้นอีก สู้กันไปๆกลับๆแบบนั้นอยู่สามสี่ครั้ง ก็รู้สึกตัวฟื้นขึ้นมาเพราะคุณหมอทำคลอดท่านมาเข้าเวรแล้วปรากฏว่าเราสลบไปท่านก็แก้ไขจนเราฟื้นขึ้นมา แล้วคุณหมอท่านก็กล่าวขอโทษพร้อมทั้งให้บรรดาท่านพยาบาลเวร (ตะไร) ทั้งหลายเหล่านั้นมาเอ่ยขอโทษด้วย แล้วหมอก็บอกว่าหากหมอมาช้ากว่านี้สักครึ่งชั่วโมงทั้งคุณและลูกตายแน่ๆร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะพยาบาลปล่อยให้มีลมเบ่งโดยไม่โทรตามหมอหรือแก้ไขอะไรเลย เบ่งหลายชั่วโมงนานเกินไปทำให้มดลูกร้าวและเริ่มมีรอยปริที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ แม่เจ้าฟังแล้วแทบจะเป็นลมแต่ด้วยอายุน้อยมากๆก็ได้แต่ฟังอย่างเดียวไม่ได้พูดอะไรเลย
การเจ็บท้องทรมาณจนเกือบตาย การที่ลูกไม่กลับหัว จนนาทีสุดท้ายปากมดลูกก็ไม่เปิดเลยแม้แต่เซ็นต์เดียว นั้นสำหรับหมอแล้วคือร่างกายยังไม่พร้อมที่จะคลอด สุดท้ายหมอต้องผ่าออกทางหน้าท้อง ยามที่นอนดิ้นทุรนทุราย อยู่บนเตียงนั้นทำไม เราถึงได้เห็นภาพย้อนหลังปลาเข็มเหล่านั้นที่เราทำเขาก็ไม่รู้ รู้สึกได้เลยว่าเขาทรมาณแบบนี้แบบเดียว กับที่เราทำเขาไว้เลย
หลายปีมานี้ได้พบกับความตกระกำลำบากนานาประการก็ให้คิดเสียดายเหลือเกินว่าครั้งนั้นเรายอมไปกับคนชุดขาวที่มารับเราเสียดีกว่า
