"อายุบวร"
ความรักของ “กบแก่” ผู้โง่เขลา
ไม่ใช่นวนิยายแต่เป็นเรื่องจริง หรือ อาจจะเป็นละครน้ำเน่าของศิษย์สายสัญญาที่หลงตัวเองก็เป็นได้
ในระยะเวลาที่นายกบแก่ยังเป็นลูกศิษย์ของ อาจารย์ประหยัด อยู่นั้น เมื่อได้ขออนุญาตอาจารย์ประหยัดทำเว็บสายสัญญาขึ้นมาได้ไม่นาน ก็ได้มีการติดต่อกับคุณ “อ๋อ” โดยทาง Internet ที่เรียกกันว่า “แซด” คุณอ๋อทำงานอยู่ที่ประเทศมาเลเซีย เกี่ยวกับด้าน Internet เธอก็เลยนั่งอยู่หน้า Computer อยู่ตลอดเวลา นายกบแก่ก็ติดต่อกับคุณอ๋อนานพอสมควร จนมีการนัดเจอกันที่กรุงเทพฯ และกบแก่ก็เป็นผู้พาคุณอ๋อเที่ยวในขณะที่คุณอ๋อกลับมากรุงเทพฯ เมื่อกบแก่ไปเชียงใหม่ก็ได้ติดตั้งโปรแกรมให้อาจารย์ประหยัด ติดต่อกับคุณอ๋อ พอเปิดโปรแกรมเล่นหุ้นเท่านั้น คุณอ๋อก็จะติดต่อมาทันที ก็ได้คุยกับคุณอ๋อทุกวัน แต่คุณอ๋อนั้นไม่เคยพูดถึงเรื่องนายกบแก่ให้ฟังเลย ซึ่งในการคุยกับคุณอ๋อนั้นก็พูดกันเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ แต่ก็มีน้อยมากที่คุณอ๋อจะพูดจะถามถึงเรื่องการปฏิบัติทางสายสัญญา คุณอ๋อเองก็คงจะเหงาต้องการเพื่อนคุยทางเมืองไทยเท่านั้นเอง คุยกันนะคุยได้แต่อย่าปล่อยใจไปตามคำพูดของเธอก็แล้วกัน
จะเป็นเพราะบุพเพสันนิวาสหรือเป็นเพราะการหลงของนายกบแก่ มีอยู่วันหนึ่งนายกบแก่โทรไปหาอาจารย์ประหยัดที่เชียงใหม่ นายกบแก่บอกว่า คุณอ๋อนั้น เบื้องบนส่งมาให้พบเจอกับเขา เชื่อได้ว่าใช่เลยที่คุณอ๋อจะเป็นเนื้อคู่กับเขาในอดีตชาติ นายกบแก่นั้นเพ้อออกมาเองคงจะไม่ใช่ไข้ขึ้น แต่อาจจะเป็นเพราะกำลังเริ่มจะ
“เพี้ยน” เพราะว่าในการปฏิบัติในสายสัญญานั้น นายกบแก่ไม่ค่อยจะดับล้าง ประจุองค์พระธรรมก็น้อย แต่ก็ยังไปอ้างเอาว่าพระบารมีส่งมาให้ น่าจะเพี้ยนพอ ๆ กับ อาจารย์สุภาพ ที่ชอบอ้าง “พระบารมี” แต่ในที่สุดก็วกมาตกเรื่องการ “ทำสังฆทาน” และการสนองคุณอาจารย์ด้วยปัจจัย จะเป็นเงินเท่าไหร่ก็ได้
นายกบแก่ก็ปักใจเชื่อแน่ว่า คุณอ๋อนั้นเธอเป็นคู่ครองอันแท้จริง ที่เบื้องบนส่งมาให้ แต่หารู้ไม่ว่าเมื่อคุณอ๋อคุยกับอาจารย์ประหยัดนั้น คุณอ๋อจะไม่พูดถึงกบแก่เลย ในขณะเดียวกันนั้นนายกบแก่ก็ได้แนะนำให้ อ.ชาญยุทธ์รู้จักกับคุณอ๋อ ก็ได้มีการคุยกันทาง Net อยู่บ่อย ๆ
จนในที่สุดก็ถึงทางแยกเพราะนารี นายกบแก่โทรไปบอกอาจารย์ประหยัดว่า อ.ชาญยุทธ์ จีบแฟนของเขา เมื่อเกิดการปีนเกลียวเพราะผู้หญิง ก็ทำให้กบแก่นั้นเลือกผู้หญิงดีกว่าเลือกพวก “สายสัญญา” สายสัญญาระหว่างนายกบแก่กับ อ.ชาญยุทธ์ ก็ขาดสะบั้นลงตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา แต่จะประกาศให้โลกรู้ทางเวปก็ไม่ได้ ต่อหน้าผู้คนทั้งหลายก็ทำท่าทีคุยกันเหมือนกับไม่มีอะไร
วันที่ “ฟ้าพิโรจ” มาถึงนั้น การอ้างถึง พระบารมีเบื้องบน ก็ทำให้เกิดฟ้าผ่าลงมาที่บ้านอาจารย์ประหยัด กลางวันแสก ๆ เมื่อ อ.ชาญยุทธ เหมารถตู้จาก นราธิวาส ไปเชียงใหม่ มาถึงกรุงเทพฯ ก็ไปรับกบแก่ ขึ้นไปเชียงใหม่ด้วย ซึ่งกบแก่ก็ได้นัดกับคุณอ๋อให้ไปเจอกันที่บ้านอาจารย์ประหยัด เมื่อรถไปจอดในบริเวณบ้านอาจารย์ประหยัด ในขณะที่ทุกคนลงจากรถตู้เรียบร้อย
คุณอ๋อก็ได้ขับรถไปถึงบ้านอาจารย์ประหยัดพอดี แต่คนที่ขับรถไปนั้นเป็นชายหนุ่ม หน้าตาดี ผมดำ แต่ไม่ใส่แว่นตาเหมือนกบแก่ ซึ่งจะทำให้มองโลกในด้านแคบ คนที่ขับรถให้คุณอ๋อนั้นเป็นชาวต่างประเทศ สัญชาติ ฟิลิปปิน คุณอ๋อแนะนำให้รู้จักแต่ไม่ได้บอกออกมาตรง ๆ ว่าเป็น “แฟน” หรือ “สามี” แต่ในเมื่อขับรถมาด้วยกัน คนโง่ก็ยังรู้ว่าคุณอ๋อกับชายคนนี้เป็นอะไรกัน กบแก่นั้นตัวดำหน้าดำใส่แว่นตาหนาเตอะ หน้านี้ซีดขาวเหมือนกระดาษ อาจารย์ประหยัดไม่ทันมองหน้า อ.ชาญยุทธ ว่าหน้าซีดเหมือนไก่ต้มหรือไม่ กบแก่นั้นถ้าเป็น “ขอม” ก็คงจะดำดินหนีความอายไปแล้ว
โธ่เอ๋ย!! ไม่น่าเลย มี “ผัว” แล้ว ก็ไม่บอก มาหลอกให้กบแก่ฝันหวาน หลงไปเชื่อเบื้องบนว่า เบื้องบนส่งคุณอ๋อมาให้ ขายหน้า อาจารย์ ประหยัด เป็นอย่างยิ่ง ก็เพราะ “อวดตัว อวดรู้” คิดว่าตนเองนั้นติดต่อกับพระบารมีได้ กบแก่คงจะติดต่อได้กับพระบารมี โง่ ๆ ของตนเองเท่านั้นแหละ ที่อาจารย์ประหยัด ไม่บอกและไม่ขัดคอ ก็เพราะเขาพูดเองเออเอง แล้วจะให้ไปขัดคอนายกบแก่ได้ยังไง
ในขณะที่ชายตัวดำหน้าดำ แต่ไม่ใช่ท่าน “เปา” นะ กำลังหลงสร้างวิมานนั้น ใครก็คงจะไปบอกให้เขาเชื่อว่า มันเป็นเพียงแค่วิมานในอากาศก็คงมิได้ พลาดมาอย่างหน้าด้าน ๆ ก็ยังไม่รู้สึกอาย เพราะว่านายกบแก่ไม่มีอะไรที่จะเหลืออยู่อีกแล้ว ไม่มีความเจ็บปวดอะไรที่จะมารองรับได้อีก บ้านที่อยู่ก็เป็นตึกแถวที่เอาไปจำนองให้เมียเอาเงินไปหมด ต้องนอนอยู่ชั้นล่าง เพราะชั้นบนนั้นผุพังไปหมดแล้ว กบแก่ต้องนอนกับพื้นซึ่งมีเสื่อติดกับฟองน้ำบาง ๆ นอน เพราะฉะนั้นก็คงไม่ต้องบอกว่า ทำไมอาจารย์ประหยัดจึงไม่ไปนอนที่บ้านกบแก่ แม้แต่ราวตากผ้านั้นกบแก่ก็ยังไม่มีที่จะไปตากแดด เพราะฉะนั้นเวลาที่กบแก่ขึ้นรถอาจารย์ประหยัด ก็จะเหม็นสาบเสื้อผ้าบูดเน่าของกบแก่ ก็ต้องทนกับความเหม็นสาบของเขา เพราะว่ายังไงเขาก็บากหน้าไปหาถึงเชียงใหม่แล้ว
ในที่สุดความรักของคนเหม็นสาบก็ต้องจบลงอย่างน่าเวทนา
